Mijn neus pikt de geur op van oude kleren. Het is grappig, ik hou enorm van de reuk van oude boeken maar de lucht van tweedehandskleding staat me tegen, terwijl het best op elkaar lijkt.

Als een wolk omringt de geur het hoekpand op het Haarlemmerplein, waar lang een bank haar klanten hielp met geld opnemen, wisselen, hypotheken afsluiten en wat een bank al zo niet deed in het fysieke leven. Maar ook de bank moest de broekriem aanhalen en met vertrouwen in de digitale zelfredzaamheid van haar klanten, sloot zij de deuren. Daarna heeft het gebouw lang leeg gestaan, met af en toe een pop-up erin.

Ik hoopte dat het door de buurt zeer gewaardeerde postkantoor op de Westerstraat daar misschien een nieuw onderkomen kon vinden, nadat de eigenaar van hun huidige locatie ze een enorme huurverhoging had beloofd.  Maar nee, vertelde een medewerker, ook de huur van de vroegere bank was boven hun budget.

De huur is blijkbaar niet te hoog voor een tweedehandskledingwinkel die het pand met uitzicht op de leuke speelfontein en Haarlemmerpoort gaat betrekken. De penetrante geur van de opgeslagen goederen kondigt hun komst al aan.

Het aantal tweedehandskleding-, vintage-, pre-loved-, re-shared- of hoe je het ook wilt noemen winkels rijst de pan uit. De Haarlemmerdijk en Haarlemmerstraat zijn nog geen kilometer lang en ik kom nu, inclusief deze nieuwe winkel, uit op een totaal van 24 zaken die allemaal hetzelfde verkopen. Heel goed natuurlijk om gebruikte kleding te dragen, maar dit is een armoede in het winkelaanbod. En als er straks geen interesse meer is in tweedehands, dan zit de buurt opeens met 24 winkels waar een nieuwe bestemming voor moet worden gevonden. Dit is toch geen evenwichtig winkelbeleid.

In 2012 werd de Haarlemmerdijk uitgeroepen tot de leukste winkelstraat van Nederland. Wat was dat een prestatie. Ik herinner me nog hoe het er in de 80’er jaren uitzag, met louche bars in verkrotte huizen, junks en (zoals in die tijd nog de benaming was) prostituees op straat.

Maar toen kwam Nel de Jager als reddende engel en pitbull gecombineerd de straat verbeteren. Ze had zichzelf als straatmanager benoemd en wist duistere pandjesbazen te overtuigen dat een leuke winkel, ook al kon die niet veel huur betalen, beter was dan leegstand. Veel krotwoningen werden gerenoveerd en Nel zorgde voor een divers winkelaanbod voor jong en oud.

Helaas waren Nels laatste levensjaren niet leuk. Nieuwe ondernemers wilden een andere (commerciëlere) richting opgaan en ambtenaren vonden haar maar lastig. Men wilde niet meer met haar samenwerken. Teleurgesteld vertrok ze uit haar geliefde stad. Na haar te vroege dood in 2019 werd haar priemende vinger vereeuwigd met een piepklein bronzen beeldje dat uit de stoep steekt bij de Eenhoornsluis. Ze wordt gemist.

Kan de volgende Nel de Jager opstaan alsjeblieft?