Het is vriendinnendag en terwijl we samen op weg zijn naar een leuk bruin café voor onze ochtendkoffie vertel ik haar wat we zoal op het Singel tegenkomen: van de Lutherse kerk, waar ik in 1993 de vlammen uit de koperen koepel zag slaan, de Poezenboot, die door crowdfunding weer een mooi nieuw onderkomen heeft, het -volgens rondvaartgidsen- smalste huis van de stad tot de verbindende Dominicuskerk met een vreemd lage kerktoren, de kerker onder de Torensluis waar de gevangene natte voeten kreeg bij hoog water, de allerlekkerste Puccini bonbons en het huis de ‘Roo Oly Molen’ waar ik begin 80-er jaren een kamer had en waar het vriendje van mijn huisgenote de gewoonte had poedelnaakt de deur voor hún maar ook míj́n vrienden te openen.

De Dominicuskerktoren doet me eraan denken dat ik vorige week voor het eerst een toren heb opgemerkt bij het voormalige 17^e-eeuwse Aalmoezeniersweeshuis aan de Prinsengracht. Hoe kan ik die ooit níet hebben gezien? Het gebouw werd in de 19^e eeuw omgekat tot Paleis van Justitie, met rechtszalen en een gevangenis en was in gebruik tot 2013. En nu, na een jarenlange verbouwing, is er het zes sterren tellende Rosewood Hotel neergestreken. Waar ooit 2500 wezen in erbarmelijke omstandigheden hutjemutje op elkaar leefden, zijn nu 134 ruime hotelkamers, waar de gasten van alle luxe kunnen genieten.

De langdurige verbouwing ging niet van een leien dakje, het gebouw ‘stribbelde tegen’ en de Aziatische eigenaren besloten dat het spiritueel gereinigd moest worden van de angsten en de pijnen van het verleden. Ze konden hun gasten toch immers niet met al die negatieve energie opzadelen! Nadat twee geestverdrijvers desperaat de opdracht hadden teruggegeven, kreeg de derde professional het uiteindelijk voor elkaar. Ze heeft dag en nacht met de ronddolende geesten overlegd en hen gevraagd te vertrekken of zich gedeisd te houden. Uitgeput kon zij na een week de directie melden dat er nu toch echt rust in de tent was.  

‘Oh, maar dat verbaast me helemaal niet’ zegt mijn vriendin. ‘Dat is ons ook gebeurd met ons kantoor in Amstelveen.’ Bij de opening kregen wij van onze Chinese partners een cadeau om ons pand volledig te laten ‘cleansen’. Wij moesten hen niet alleen tekeningen sturen van het gebouw maar ook van de omgeving. Onze directe buren bleken het Riagg, een tehuis voor mensen met een verstandelijke beperking, een bejaardentehuis en een Joodse diamantair te zijn. Ze stuurden ons ook spiegeltjes die we voor de ramen moesten hangen en gaven drie zwarte sluierstaartvissen om de boze geesten buiten te houden. Als een vis doodging was er instant paniek, en renden we direct naar de dierenwinkel om een nieuwe te kopen. Maar ik moet zeggen, we hebben het als kantoor altijd heel goed gedaan!’

Die avond wandelen mijn man en ik door de stad en komen we langs het Rosewood. Nieuwsgierig lopen we naar binnen, bekijken veel kunst, ervaren de chique zonder glitter, zien we de uitkijk(!)-toren van dichtbij, ontcijferen graffiti op een oude celdeur en blijven spontaan ook wat eten.

Maar dan blijkt dat de professionele geestverdrijfster toch nog een ondeugend plaaggeestje over het hoofd had gezien. Ik mag nog 24 uur nagenieten van een voedselvergiftiging…