En daar sta ik dan bij de Appie. Mijn klantenkaart gescand, de boodschappen op de band gelegd (ja, ik behoor nog tot de generatie die het leuker vindt met de kassière contact te hebben dan met een betaalterminal) en dan wil ik afrekenen. Maar er vertoont zich alleen een zwart schermpje op mijn telefoon, Apple Pay weigert. Ik probeer het nog een keer en nog een keer en ondertussen groeit de rij klanten die het ook gezelliger vindt om af te rekenen bij een bevrouwde kassa.

‘Kan je de bon niet even apart zetten?’ vraag ik, ‘dan kan je de anderen helpen, terwijl ik mijn telefoon reset. Hopelijk werkt het straks wel.’
Het meisje weet dat dat kan, maar niet hoe dat moet en vraagt hulp.
‘Gonny, kan je even komen?’
Gonny komt eraan en voor het eerst in de zeker 20 jaar dat ik haar ken en af en toe een kletspraatje met haar maak, hoor ik haar naam.
‘Ah, jij heet dus Gonny’, en ik stel me ook voor.
 ‘De Russen hebben het gedaan’ lach ik, maar zij reageert serieus. ‘Ik ben banger voor de Amerikanen dan voor de Russen. Ik zeg het al jaren, ze zijn niet te vertrouwen.’
Ze loopt naar de krantenstandaard en wijst naar de koppen.
‘Zie je, Scandinavië maakt zich klaar om zichzelf te verdedigen. Waarom zijn wij zulke lapzwansen? En dan ook nog die man uitnodigen voor een logeerpartijtje bij de Koning. Nee hoor, we moeten ons nu gewoon zelfstandig maken. Er komt geen goeds uit het Westen.’
‘Jij praat erover’ reageer ik, ‘maar ik hoor zo weinig mensen op straat of in het café zich druk maken over de dreigende wereldsituatie. Het lijkt ze niet te beroeren, hoe kan dat? Is het onwetendheid, of struisvogelpolitiek of is het dansen op de vulkaan?‘
‘Het interesseert ze gewoon niet’ zegt Gonny. ‘Ze denken dat het ver van hun bed is.’
Ze haalt haar schouders op, wat ik vertaal naar  ‘sufferds’ en zet zich weer achter de kassa.

Deze week heeft het theater me wel meegenomen naar onheilspellende wereldgebeurtenissen. De musical Foxtrot uit de 70’er jaren, destijds met Willem Nijholt, is in reprise genomen. Een vrolijke musical die zich afspeelt in de 30’er jaren, met op de achtergrond de groeiende oorlogsdreiging die door velen wordt ontkend. Heel herkenbaar.
De volgende dag naar Prophet Song, waarin de opkomst van een dictatuur in Ierland beklemmend wordt neergezet. Stapje voor stapje worden de rechten van het volk ontnomen. Net zo herkenbaar.

Ik ben niet gerust op de toekomst, en heb -net zoals de mensen in de 30’er jaren- geen idee van wat er boven ons hoofd hangt. De paar flessen water en wat blikjes eten voor drie dagen gaan ons echt niet helpen. Maar wat wel? Ga je in verzet, of blijf je als een kikker in het langzaam warmer wordende water afwachten?
Of, als je de mogelijkheid hebt, vertrek je dan? Maar waar naartoe in hemelsnaam? Mijn voeten zijn stevig geworteld in de drassige bodem van Amsterdam.
Wat een moed zou het vereisen om Mokum te verlaten.

Kortom, ik weet het niet. Ook ik leef mijn leven door. Onrustig, angstig en alert.
En soms ook als struisvogel of kikker.