Vertrouwen

Al twee weken niets geschreven. Grote irritatie. Heb ik dan geen interessante mensen ontmoet? Leuke dingen gedaan? Tuurlijk wel, maar het vonkje miste. Of, er was wel een vonkje maar het wilde niet ontvlammen. Gisternacht bedacht ik in mijn slaap een goed onderwerp. Zo helder, zo duidelijk. In mijn tweede droom pakte ik het nog even vast en toen ontglipte het me. ‘Nee,’ smeekte ik met klem, ‘blijf hier, ik heb het nog niet opgeschreven.’ Maar weg was ‘t.

Vanochtend werd ik wakker met de gedachte dat ik het moest loslaten. Maak je niet zo druk, het komt wel weer. Ik vergeleek het met mijn lichaam, dat twee jaar geleden een zware operatie had ondergaan. Regelmatig ‘voel’ ik weer iets en ben dan bang dat het probleem terug komt. Tot de onrust gevende sensatie na een tijdje weer wegtrekt en ik opgelucht adem kan halen. Ik moet op mijn lichaam vertrouwen, net als ik op mijn inspiratie moet vertrouwen. Het komt wel weer goed.

Onder de douche denk ik aan de gevolgen van de laatste terroristische actie in Brussel. Ik had de nieuwskoppen direct ontvangen op mijn telefoon, maar onbewust bewust besloten niet verder van minuut tot minuut de horrorverhalen, emoties en paniek te volgen. Wat zou het me brengen? De MH17, Charlie Hebdo, Bataclan, alles had ik gevolgd en uiteindelijk waren alle verhalen in basis hetzelfde. Ongeloof, pijn, woede, verlies. De acties zorgden in eerste instantie voor gezamenlijke betrokkenheid. ‘Wij zijn Charlie, Wij zijn Bataclan, Wij laten onze democratie niet kapot maken.’ Maar in deze gezamenlijke actie werd een groot deel van de allochtone bevolking buiten gesloten. Mede- gekleurde en kleurrijke- Nederlanders die hier al jaren wonen, verscholen zich in een hoekje om de boosheid te ontwijken of reageerden juist aanvallend op alle aantijgingen. Ook niet raar.

Ik denk dat mijn onbewuste bewuste keuze om niet alle details te willen weten berust in het feit dat ik me niet gek wil laten maken. Ik wil mensen –van welke afkomst dan ook – op dezelfde manier benaderen zoals ik altijd doe. Goedemorgen wensen in het park. Een praatje maken. Vriendelijk zijn en respect tonen. Bovendien geloof ik dat mensen die met warmte en aandacht worden benaderd geneigd zijn dat op hun beurt weer door te geven. En daar worden we allemaal beter van. Ben ik oppervlakkig, naïef of doe ik aan struisvogelpolitiek? Waarschijnlijk, maar ik wil mijn vertrouwen in de medemens niet verliezen. Net zo min als ik mijn vertrouwen wil verliezen in mijn lichaam of in mijn inspiratie. En dat kan alleen als ik vertrouwen blijf geven.

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Vertrouwen

  1. Je hebt mooi omschreven hoe je worstelt met onrust, wantrouwen, vertrouwen. Ik denk dat er een deken van onrust over ons is neergedaald, dat het veiligheidsgevoel is afgenomen, de vanzelfsprekendheid er niet meer is. Het is een gedeeld voelen. Ik ben het met je eens dat je beter kunt omarmen want buitensluiten leidt tot nog meer wantrouwen naar elkaar toe. Met alle gevolgen van dien. Scheefgroei in de samenleving. Begrip levert nog altijd meer op dan onbegrip.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s